Powstanie gatunku

Żubr to jeden z najstarszych gatunków zwierząt żyjących na kuli ziemskiej. Ich wygląd niewiele się zmienił od czasu, jak wspólnie z ogromnymi mamutami, potężnymi nosorożcami włochatymi i tygrysami szablozębnymi zamieszkiwały prawie całą Europę.

Rodzaj Bison powstał na terenach południowej Azji (tereny obecnych Indii), gdzie znaleziono szczątki Probison dehni pochodzące z późnego pliocenu (ok.1.5 miliona lat temu)  .

Przodek żubra

W czasach przedlodowcowych przodek żubra Bison priscus był potężnym przeżuwaczem. Wielkość dorosłych sztuk dochodziła do 2 metrów wysokości i 3 metrów długości. Samce osiągały wagę nawet do 2,5 tony. Potężne mięśnie kłębu i grzbietu utrzymywały głowę, na której znajdowały się dwa rogi metrowej długości. Odległość między wierzchołkami rogów dochodziła do 180 cm.

Zamieszkiwały stepy, gdzie odżywiały się głównie trawą. W zimie odgrzebywały pokarm spod śniegu lub ogryzały krzewy rosnące na skraju lasów. Tworzyły stada dochodzące do kilkuset sztuk.

Nie mając naturalnych wrogów, stada szybko się powiększały. Prawdopodobnie przegęszczenie było przyczyną wędrówki części osobników na wschód, przez przesmyk Beringa (pokryte lodem tereny obecnej cieśniny Beringa) do Ameryki Północnej, dając początek populacji Bizona amerykańskiego.

Schemat ewolucji i wędrówki

Gdy w Europie ustąpiły lodowce i na ich miejsce zaczęły pojawiać się lasy, rodzaj Bison rozpoczął ekspansję na zachód. Poprzez kilka form przejściowych (m.in. Bison schoetensacki) wyodrębnił się gatunek Bison bonasus.

W trakcie tej „wędrówki” w okolicach Kaukazu  wydzieliła się grupa osobników, która dała początek żubrowi kaukaskiemu (Bison bonasus caucasicus).

Rysunek pochodzi ze strony:
http://land.sfo.ru/eng/3_2.htm