Odżywianie

Żubry należą do podrzędu przeżuwaczy posiadających żołądek wielokomorowy.

Wstępnie przeżuty pokarm wędruje do pierwszej komory - żwacza. W żwaczu znajduje się duża ilość bakterii i pierwotniaków. Drobnoustroje te przekształcają substancje zawarte w roślinach na białko mogące być strawione przez żubra. Zrywanie i początkowe połykanie roślin przebiega dość szybko. Zaletą tego jest skrócenie czasu przebywania na otwartej przestrzeni i zmniejszenie potencjalnego niebezpieczeństwa grożącego ze strony drapieżników.

Gdy żwacz wypełni się dostatecznie, żubry szukają bezpiecznego miejsca i tam najczęściej leżąc, dochodzi do drugiej fazy jedzenia, polegającej na powtórnym przeżuciu pokarmu. Częściowo sfermentowana treść żwacza, dzięki drugiemu przedżołądkowi - czepcowi, wraca porciami do jamy gębowej. Żubry żują, ruszając żuchwą na boki. Powtórnie przeżuty pokarm trafia do ksiąg, gdzie następuje odwodnienie treści. Ta przechodzi do trawieńca, w którym zachodzą właściwe procesy trawienia.

Skład pokarmu żubrów to w:

• 67 % rośliny zielne, trawy i turzyce
• 33 % pokarm pochodzenia drzewiastego (kora, gałęzie, liście)

95 % czasu żerowania to żerowanie na runie leśnym . Na zgryzanie liści i młodych pędów przeznaczają 3 % czasu żerowania, na spałowanie (obgryzanie) gałęzi poświęcają 2 % czasu, głównie wczesną wiosną.

Żubry preferują otwarte przestrzenie: łąki, polany lub zręby . Żerując na runie leśnym, nigdy dłużej nie pozostają w tym samym miejscu, co umożliwia regenerację roślinności.

W mroźne i śnieżne zimy żubry muszą być dokarmiane. Żubry przychodzą do paśników pod koniec listopada i w grudniu. W kilkunastu karmidłach wykłada im się siano i niewielkie ilości roślin okopowych , w białoruskiej części dodatkowo cielętom podaje się jęczmień. Pod koniec zimy dla urozmaicenia diety podaje się ściętą osikę , którą chętnie obgryzają.
Celem dokarmiania jest zapewnienie dobrej kondycji zwierząt oraz zmniejszenie niekorzystnego oddziaływania żubrów na las.

Żubry zaspakajają pragnienie, pijąc wodę z olsów , zagłębień i rowów lub w zimie jedząc śnieg. Obecnie poziom wód gruntowych w Puszczy Białowieskiej uległ obniżeniu, co doprowadziło do wyschnięcia większości olsów, a bezśnieżne i mroźne zimy są przyczyną całkowitego zamarzania płytkich zbiorników, co zmusza żubry do korzystania ze sztucznych zbiorników wody (np. przeciwpożarowych).