Cechy

Przez tysiące lat życia żubry wykształciły kilka cech, które w niepowtarzalny sposób umożliwiają im bezpieczne i swobodne przebywanie w dzikiej puszczy.

Pierwsza dotyczy zdolności rozróżniania rodzaju podłoża twardego (umożliwiającego bezpieczne przejście) od mokrego, bagiennego (grożącego zapadnięciem się).
Przednie kończyny stawiane są dwuetapowo: pierwszy etap to lekkie oparcie racic o podłoże, w trakcie którego następuje badanie twardości podłoża, a gdy jest ono wystarczające, to następuje drugi etap - pełnego oparcia i przeniesienia całego ciężaru ciała na tę kończynę. Cały ten proces odbywa się w ułamkach sekund. Najprawdopodobniej w przednich racicach żubra znajdują się specjalne receptory umożliwiające odbieranie i przesyłanie informacji o rodzaju podłoża.

Druga cecha dotyczy proporcji tułowia.
Żubry odkładają tkankę tłuszczową w okolicach kłębu  i w tylnych partiach tułowia. Główną rolę ogrywają w tym procesie rogi, w których znajdują się receptory odbierające informacje o wielkości przestrzeni pomiędzy drzewami. Szerokość ciała żubra wyznaczona rozstawem rogów umożliwia bezproblemowe przeciskanie się przez gąszcz leśny.

Trzecia to brunatno-szara barwa sierści żubra. Jest to barwa nizinnego lasu mieszanego w zimie. Dzięki temu żubry mogą być niezauważone pomiędzy drzewami. W lecie wystarczającą ochronę przed niepożądanym wzrokiem stanowią liście krzewów i drzew.

Niezwykłe jest również to, że żaden z wypuszczonych ponownie na wolność żubrów nigdy wcześniej nie znał Puszczy Białowieskiej, a mimo to podczas mroźnych i śnieżnych zim gromadzą się one w tym samym miejscu, co ich przodkowie przed wiekami.